موږ ډیری وختونه د مرګ په اړه د الوداع په توګه فکر کوو، د تیاره او پای په توګه، مګر دا د بیړنۍ سفر په څیر ډیر دی، د اوږدې انتظار په توګه آرام دی.

ژوند اوږده لاره ده. موږ په ژړا راځو، په غیږ کې لویږو، خوښۍ او ستړیا، پاملرنه او افسوس، د نړۍ په اوږدو کې په چټکۍ سره. موږ مینه کوو، نفرت کوو، تړلی او له لاسه ورکوو؛ موږ خپل زړونه بیا بیا خلاصوو، بیا یې په نرمۍ سره وتړو. او مرګ یوازې هغه شیبه ده چې موږ خپل ټول بارونه پرانیزو

دا له منځه تلل نه، بلکې بېرته ستنېدل دي.

لکه څنګه چې پاڼې ځمکې ته راښکته کیږي، سیندونه له سمندر سره یو ځای کیږي، او ورېځې په نرم باران بدلیږي، هر څه خپل ټاکلی لاره لري، او موږ هم. هغه یو وخت روښانه موسکا، هغه تودوخه چې رنګین کلونه، هغه نرمښت چې زموږ په زړونو کې کښل شوي، د وتلو سره له منځه نه ځي. دوی یوازې په بل شکل کې شتون لري: په باد کې پټ، د سپوږمۍ په رڼا کې، په هره نرمه شیبه کې کله چې موږ د دوی په اړه فکر کوو.

مرګ د ژوند مخالف نه دی، بلکې د هغې یوه برخه ده. دا لنډمهاله قیمتي کوي، موږ ته د الوداع له لارې د قدر کولو درس راکوي، او موږ ته یادونه کوي چې ژوره مینه وکړو، په بشپړه توګه غیږه وکړو، او په زړه پورې ژوند وکړو کله چې موږ کولی شو.

موږ اړتیا نه لرو چې له وتلو څخه ویره وکړو، ځکه چې هغه څه چې واقعیا مهم دي هیڅکله به د وخت په تیریدو سره له مینځه لاړ نشي.

هغه څوک چې تللي دي هیڅکله واقعیا نه ځي. دوی یوازې خاموش ساحل ته رسیدلي ، د خاموش بیا یوځای کیدو لپاره د وخت په ژوره کې انتظار کوي. او موږ، هغه رڼا چې دوی یې پریښوده، په ځمکه کې په نرمۍ سره تګ ته ادامه ورکوو، ښه ژوند کول{2}} د جلا کیدو غوره ځواب.

ژوند او مرګ د طبیعت تال دی، راتلل او تلل یې تقدیر دي. نه شور، نه غم-یوازې مینه، لیدل او برکت.